Geur van angst

 

De geur van angst

Ik liep op een overdekte markt in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. Wat een wonderbaarlijke wereld, vergeleken met die van Nederland. Zoveel te koop en zoveel anders dan bij ons. Hier een oude vrouw aan het bedelen met haar invalide man in een primitief soort rolstoel. Uren zonder eten en drinken. De man had kennelijk een soort verlamming, mogelijk door een herseninfarct, maar ik ben geen medicus. Taka, taka, riep ze af en toe met een klagende stem. De taka was de plaatselijke munt, destijds ongeveer een Nederlands dubbeltje waard (nu, in 2011 ca. een eurocent). De invalide man had als functie om het medelijden op te wekken van het publiek.

Zo ongeveer eens per uur kreeg de begeleidster een kleinigheid, schatte ik. Mensen gaan hun hart inkapselen als iedereen arm is in hun omgeving. Zorg dat je genoeg geld hebt om aan dat lot te ontkomen en zorg dat je je geld houdt. Daarom moeten bedelaars grote ellende tonen om toch nog een aalmoes te krijgen. Zeer gewild zijn baby’s met waterhoofd en huidafwijkingen. Daar wordt flink wat huur voor betaald.

Toen ik een taka gaf knikte de begeleidster me dankbaar toe. Ik voelde me beschaamd dat ik niet meer gaf, me bewust van het magnetische effect dat grotere vrijgevigheid zou hebben. Minachting is het deel van de vrijgevige die toont niet te weten wat de waarde van geld is. Een tiende taka was het gebruikelijke type beloning voor bedelaars als ze helemaal al iets kregen. Mijn taxichauffeur had wat kleine muntjes klaar liggen om af en toe iemand wat te geven, want liefdadigheid is de plicht van een moslim.

In een hoek zat een ambachtelijke slager met een tiental stukken vlees uitgestald op een sinaasappelkistje. De kop van een geitje lag er nog bij. Hij was bezig een deel van het lijf met een mes verder te ontleden en klaar te maken voor de verkoop. Hij had gezorgd voor wat extra, vers blijvende voorraad. Naast hem, kort aangebonden om niet teveel ruimte in beslag te nemen, stond een levend geitje. Rondom ging het leven zijn gang, maar ik bleef even stilstaan. In deze hoek van de markt was een sterke geur, anders dan alle andere geuren verderop. Nu wist ik het, het was de geur van de angst.

Taka, taka, smeekte het nog in de verte.

 

Paul G. Dekker

Oosterbeek, 20 juli 2010