Bijziendheid, politiek, markt en milieu
De beurskoersen hebben een
forse knauw gekregen van de angst voor een Griekse ramp. Dit heeft weer eens
getoond hoezeer massapsychosen ons gedrag bepalen. Een begrotingstekort van een
paar procent van het Griekse nationale inkomen breekt het vertrouwen in de hele
Eurozone. Griekenland heeft ongeveer 10 miljoen inwoners. Wat zou er gebeuren
als China met 1300 miljoen mensen interne problemen kreeg? Is die ramp uit de lucht gegrepen?
De volkshuishouding van de
Sovjet Unie kreeg een ontzettende klap toen het communisme verlaten werd (zij
het niet zo erg als toen het communisme ingevoerd werd). De plotselinge
verandering van politiek-economisch stelsel maakte dat oude productie- en
handelspatronen en daarmee bestaande specialisaties plotseling verlaten werden.
Geen wonder dat mensen hun oude baan zagen verdwijnen en daarmee hun
inkomstenbron. In China zijn de laatste decennia veel grote en kleine particuliere
bedrijven opgekomen. De politieke macht bleef bij de Communistische partij,
maar de economische beslissingen werden in belangrijke mate aan particulieren
overgedragen. Hoe lang gaat het duren tot de mensen met economische macht ook
politieke macht op gaan eisen?
Een eenpartijstaat, kan zijn
machtsmonopolie alleen handhaven zolang alle dissidente stromingen onderdrukt
worden. Het is niet zo gek om te denken dat het echte begin van de afbraak van
het communisme in de Sovjet Unie begon toen de leiders afspraken dat ze na
Beria elkaar niet meer af zouden maken. Daar begon de uitholling van het
monolithische systeem. Een revolutionaire verandering dus. In China heeft de
partij besloten om de economische macht over te dragen. Een belangrijke
vrijheidsgraad in een maatschappij. Zo ontstaan andere machtscentra naast de
Communistische Partij. Op een gegeven moment zijn conflicten tussen de
verschillende machtscentra niet te vermijden. Dan wordt of de economische
vrijheid of het politieke machtsmonopolie opgeheven.
Ondertussen leven we rustig
door en proberen we ons eigen tuintje goed te onderhouden. Het hoogtepunt van
geluk, immers. Ons politieke blikveld gaat niet verder dan de horizon. Als je
laag staat is de horizon dichtbij.
Met milieuzaken gaat het net
zo. Vroeger moesten we zilverpapier sparen voor de blindengeleidehonden. Er
zijn vast mensen die nog kelders vol hebben met zilverpapier, maar dat verzamelen
is geen mode meer. Nu moeten we alle afval scheiden. Plastic mag niet meer
verbrand worden zoals de olie waaruit het gemaakt is. Huismoeders en –vaders
spoelen ijverig hun yoghurtbekertjes met warm water om ze schoon in een zak te
proppen. De energetische winst van dit separatisme roept vraagtekens op. Zonder
hypes komt er echter niets tot stand. En wie wil zich asociaal opstellen, als
het milieu in het geding is?
Ondertussen laten we
atoomonderzeeërs rustig doorroesten in de poolzee en de Zee van Japan. Hoe lang nog voor de oceanen radioactieve vis
bevatten en de regen radioactieve druppels? Milieuproblemen kennen helaas geen
nationale grenzen. Ook kerncentrales gaan wel eens kapot. Het probleem is te
groot en te complex voor een eenvoudige oplossing. We sluiten onze ogen daarom
maar. Politiek en milieu, ze doen maar, daar in Den Haag, denken we. Eens
zullen ze echter bitter smaken, de vruchten uit onze eigen tuin.
Oosterbeek, mei 2010
Reacties
Een reactie posten