Leed dat belasting heet

 

Leed dat belasting heet

Belastingambtenaren hebben de taak om veel mensen leed toe te brengen. Dat betekent geld afpakken immers. Het gaat ten bate van de gemeenschap, dat wel. Of voor de heersende klasse.

Soms worden buitenstaanders ingehuurd om belasting te heffen. Buitenstaanders die kunnen lezen en schrijven en wat meer verstand van geld hebben. In Polen werden in het verleden door de koning Joden binnengehaald voor het karwei. Die konden in elk geval lezen en schrijven. Het maakte die Joden niet populair bij de contribuabelen. In Nederlands-Indië werden Chinezen ingezet. Dat kwam hun populariteit niet ten goede. In Nederland worden belastinggaarders ook niet gewaardeerd door hun buren.

Men herinnert zich Lieftinck als een goede minister van financiën. In zijn tijd werd hij door velen gehaat. Piet de Dief was zijn bijnaam. Ten onrechte, natuurlijk. Hij pakte niets af ten eigen bate. Hij liet de gulden enige waarde houden. Niet goed bekend is, dat hij de verzekeringsmaatschappijen wou beschermen tegen de vele aanspraken van nakomelingen van vermoorde Joden. Dat waren wel veel vorderingen ineens. Het was geen antisemitisme van Lieftinck, maar een poging om een hele bedrijfstak te redden. Er kwamen ineens heel hoge verplichtingen op die branche af, volledig onvoorzien in dat tempo. Zijn collega, minister Van Maarseveen heeft hem gered. “Nee, Piet, dat gaat niet”.

Bankiers scheppen geld door het uit te lenen. Belastinggaarders vernietigen geld door het van particulieren naar de staat over te hevelen. Zo simpel is het.

Politici roepen nu, dat we nooit weer een groep mensen mogen benadelen door geld van ze op te eisen. De toeslagenaffaire heeft dat geleerd. Nederland Utopia!  

Ook het gebruiken van groepseigenschappen om overtreders van regels te vinden wordt veroordeeld, als discriminerend. Natuurlijk ga je Bulgaren even extra onder de loep houden als die op grote schaal Nederland plukken. Natuurlijk ben je wantrouwend tegenover Marokkanen als die op grote schaal veel kinderen in Marokko beweren te hebben voor kindertoeslag, zonder dat je dat kunt controleren. Natuurlijk kijk je extra naar Mexicanen als die op grote schaal laboratoria voor drugs blijken in te richten. Natuurlijk ga je Oosterbekers extra verdenken van oplichting als daar allerlei nep-maatschappijen voor windmolens worden gevestigd.

Algoritmes hoeven niet schriftelijk te worden vastgelegd, maar ontstaan ook in hoofden. Dat spaart veel denkwerk en tijd. Als het goed is, tenminste. Het is de overgang van verdachte naar beschuldigde en veroordeelde, waarbij je zorgvuldigheid eist. De machtige staat is niet altijd zorgvuldig. Rechters zijn dat ook niet altijd.

Mensenwerk lijkt het wel.

Nero Zwart
Oosterbeek