Invalidenbelasting, gepiep in de coulissen

 

Invalidenbelasting, gepiep in de coulissen

Een goede vriend van mij is oud en invalide. Hij leeft van uitkeringen. Hij loopt slecht, maar gelukkig kan hij wel autorijden. Kort geleden bedacht hij dat hij een invalidenparkeerkaart kon aanvragen. U weet wel, met zo’n gestileerde rolstoel om achter je voorruit te plaatsen. Dan kun je wat dichter bij winkels en ziekenhuizen parkeren.

Bij zijn gemeentehuis waren ze heel welwillend. Met keuring, leges en al, inclusief  BTW kostte het slechts € 110,- om zo’n kaart te krijgen. Hij protesteerde nog even. Ik moet ook al een nieuw rijbewijs halen, elke vijf jaar. Het CBR laat je soms wel een half jaar wachten voor ze een bericht afgeven waarmee je het rijbewijs kunt halen. Daarbij moet je ook nog eens meer dan € 100,-  betalen voor keuring en leges. En nu weer € 110 voor een parkeerkaart die ik echt nodig heb!

De ambtenaar was een stijlvol geklede man, met een keurig wit overhemd en een donkerblauwe das. Kennelijk een hoge ambtenaar die de gewone lokettiste verving.  Hij reageerde heel beleefd: meneer, bent u nou afhankelijk van uw auto of niet? Die kosten zijn toch niet zo hoog. U moet dat allemaal over vijf jaar omslaan. Eigenlijk per dag bekijken, of per uur. U bent nog geen Euro per dag kwijt. Ik wed dat u aan benzine meer betaalt. Wij, gemeenten moeten ook rondkomen met ons geld. Dan moet je belasting heffen. Rekent u eens uit wat die oude mensen allemaal kosten. Daar kun en moet je toch ook belasting voor heffen. Wij zeggen altijd: de vervuiler betaalt. De oudjes en andere invaliden hebben hulp nodig. Dat is ook een soort vervuiling van de maatschappij. Betalen dus.

U gaat toch ook niet staken, meneer? Waarmee zou u moeten staken? Een hongerstaking misschien, maar dat houdt u niet lang vol. Kijk eens, ging de ambtenaar belerend verder. We moeten de belasting heffen bij mensen die zich daar niet te goed tegen kunnen verweren. Het grijpbeginsel is dat. Dat ligt vaak weer wat anders dan het draagkrachtbeginsel. Invaliden en zieken schreeuwen meestal niet zo hard. Dat is slechts gepiep in de coulissen. Zo noemen we dat. En als u het te duur vindt, nou dan vraagt u toch geen kaart aan. U kunt toch ook thuis blijven zitten? Gewoon achter de geraniums, zal ik maar zeggen?

Mijn vriend moest de ambtenaar gelijk geven. De vervuiler moet betalen. Dan maar een boterham minder, ook goed voor de duurzaamheid. Invalidenbelasting. Creatief! Je moet er maar op komen. Ze piepen niet zo hard, dus grijpen maar.