Rolverdeling en geslacht

 

Rolverdeling

Bij het spelen van een toneelstuk is rolverdeling onmisbaar. In het gewone leven ook.

Als jongetje van een jaar of tien moest ik de fietsbanden plakken, ca. drie per dag. Na een maand was ik daar handig in en kon mijn vader deze taak volledig aan mij overlaten. Ook schoenpoetsen viel mij ten deel, maar koken niet. Dat deed ik later in mijn leven met redelijk genoegen.

 Een halve eeuw geleden deed een verhaal de ronde over een vrouw die ondervraagd werd naar de rolverdeling in haar gezin.

V: Wat denkt u van rolverdeling in gezinnen?

A: Dat moeten ze zelf maar uitmaken in die gezinnen.

V: Hoe gaat dat bij u zelf? Wie neemt de beslissingen?

A: Dat hebben we goed geregeld. Ik neem de dagelijkse, kleine beslissingen en mijn man neemt de grote, belangrijke beslissingen.

V: Wat beslist u dan zelf?

A: Ja, de dagelijkse dingen. Wat we eten. Hoe we ons inkomen uitgeven. Waar we wonen. Waar de kinderen naar school gaan. Of mijn man moet solliciteren naar een betere baan. Zulke wat gewone dingetjes.

V: En wat voor belangrijke beslissingen neemt uw man dan?

A: Mijn man gaat over de grote zaken. Hij beslist wat we met de president van de VS moeten doen. Wat met Noord-Korea. Wat met de atoombommen en met het klimaat. De mondiaal belangrijke beslissingen dus.

Het was een goed verhaal. De thuis regerende huisvrouw had veelal de touwtjes in handen. Haar man moest het met een karig zakgeld doen dat zij hem gaf als hij zijn loonzakje inleverde. We hebben nu een minister van onderwijs en cultuur die alle speelgoed genderloos wil maken. Sekseloos, dus. Nog even en wij worden dat zelf ook. Onderwijs en geslacht, een vreemde combinatie. Onderwijs is al geslacht denk je soms.

Kort geleden las ik een verslag van de voorzitster van de SER, de Sociaal-Economische Raad. De SER, een laatste overblijfsel van de organisatie Woltersom uit een meer corporatieve Nederlandse samenleving. Deze belangrijke functionaris was kennelijk niet in staat om het verslag in goed Nederlands te schrijven. Om de drie regels ging ze over naar Engels. Je vraagt je dan af of haar Engels beter is dan haar Nederlands.

Een ding blijkt hier wel uit. Ons onderwijs is kennelijk niet goed genoeg, als zelfs hoge functionarissen geen behoorlijk Nederlands kunnen schrijven. Een relatie zei me dat de Pabo’s gratis moeten worden om meer leerlingen aan te trekken. De eisen voor wat betreft Nederlandse taal moeten dan echter wel omhoog, zei hij.

Gendervrij, seksevrij, geslachtloos. Wie maakt wie belachelijk?

Nero Zwart, september 2019