Dorst
Dorst Een vrouw keek toe hoe haar man een meisje van vijf jaar vermoordde. Het was een Yezidi meisje. Een meisje van vijf jaar. Net als Elsje van de buren. De vrouw keek toe of haar man het wel goed deed. Tien jaar werd geëist in Duitsland. Het bericht over deze moord schokte me. Het leed van alle miljoenen kinderen die de afgelopen twee eeuwen vermoord zijn kwam in dit ene meisje samen. Het kindje was vastgebonden door de IS-man, in de volle zon in Syrië. Ze was doodgegaan door dorst. Hoe vaak moet ze gesmeekt hebben om water? “Water…water…” Zelf heb ik eenmaal echt vreselijk dorst gehad. Het was op mijn vijftiende, na een operatie van uren aan mijn elleboog, met nog vele uren om wakker te worden door een overmaat aan lachgas (meen ik). Ik werd wakker met veel pijn. Maar allesoverheersend was de vreselijke dorst. “Water…water”, smeekte ik. Eén glas kreeg ik. Meer mocht niet, omdat ik mogelijk zou overgeven. Eén glas in de brandende woestijn die mijn ...