Dorst

 

Dorst 

Een vrouw keek toe hoe haar man een meisje van vijf jaar vermoordde. Het was een Yezidi meisje. Een meisje van vijf jaar. Net als Elsje van de buren. De vrouw keek toe of haar man het wel goed deed. Tien jaar werd geëist in Duitsland.

Het bericht over deze moord schokte me. Het leed van alle miljoenen kinderen die de afgelopen twee eeuwen vermoord zijn kwam in dit ene meisje samen. Het kindje was vastgebonden door de IS-man, in de volle zon in Syrië. Ze was doodgegaan door dorst. Hoe vaak moet ze gesmeekt hebben om water?

“Water…water…”

Zelf heb ik eenmaal echt vreselijk dorst gehad. Het was op mijn vijftiende, na een operatie van uren aan mijn elleboog, met nog vele uren om wakker te worden door een overmaat aan   lachgas (meen ik). Ik werd wakker met veel pijn. Maar allesoverheersend was de vreselijke dorst. “Water…water”, smeekte ik. Eén glas kreeg ik. Meer mocht niet, omdat ik mogelijk zou overgeven. Eén glas in de brandende woestijn die mijn bed was.

“Water…water…”smeekte ik elke voorbijkomende medepatiënt, elke zuster. De andere patiënten konden het niet aanhoren en stiekem kreeg ik af en toe een clandestien glas water. Het hielp maar weinig tegen de oneindige dorst die pas na vele uren verminderde.

Dorst, een oneindige dorst. Erger dan de pijn van een gemene operatie aan je botten. Die dorst zal ik nooit meer vergeten. Ik weet daardoor een beetje wat dorst kan zijn. In mijn geval door gebrek aan scholing van de anesthesist, vermoed ik. Dit alles is te verwaarlozen in vergelijking met de dorstmoord op een vijfjarig meisje.

Toen mijn moeder niet meer kon slikken zag ik hoe ze ook zo’n oneindige dorst had. Alleen een paar druppels met een nat washandje kon ik geven om haar lippen vochtig te houden. Het deed me pijn dat ik niets kon doen, terwijl ik mijn moeder zo zag lijden. Later heb ik aan artsen gevraagd of er echt niets mogelijk was tegen die dorst, bijvoorbeeld met een infuus met licht zout water. “Nee”, was het algemene antwoord, “dan verleng je het sterfproces maar. Er zit niets anders op. Niet kunnen drinken hoort bij het sterfproces. Dat moeten we accepteren. Dat is algemeen bekend.”

Kort geleden sprak ik met een Duitse oud-verpleegster, die hetzelfde lijden onder dorst had meegemaakt met haar man in Nederland. Ze had hem met een infuus fysiologische zoutoplossing willen toedienen, maar dat mocht hier niet. In Duitsland werd dit algemeen gedaan, vertelde ze me, tegen de dorst van patiënten die niet meer kunnen slikken.

Waarschijnlijk zullen elk jaar een paar duizend mensen in ons land op hun sterfbed onnodig lijden door ernstige dorst. Onkunde en protocoldenken houden verbetering tegen. Toch is het niets, vergeleken met de dorstmoord op een vijfjarig meisje.

Dorst, die oneindige dorst:  “Water… water…”

Hoe misdadig verblind moet je zijn om een meisje van vijf jaar bewust te laten verdorsten?

Oosterbeek, november 2021