Discriminatie, vooroordeel gelijkwaardigheid vrouwen

 Discriminatie

Vooroordeel over gelijkwaardigheid van vrouwen

Discriminatie….. Racistische behandeling zou een betere uitdrukking zijn. Discriminatie is eigenlijk alleen maar een verschillende beoordeling of behandeling. 

Racistisch hoeft ook niet zo erg te zijn. Ik persoonlijk ben zeer racistisch wat betreft aardappelen, appels en peren. Je moet wel het ras kunnen zien op een zak aardappelen, anders weet je niet wat voor smaak je kunt verwachten.

Discriminatie, er kan niet genoeg gediscrimineerd worden. Maar dan wel op de goede gronden. Aardig en mooi, bijvoorbeeld. Ras van mensen is niet een goede grond voor verschil in behandeling. Land van herkomst evenmin. Toch moet je soms rekening houden met rasverschillen, medisch bijvoorbeeld. Sommige ziekten en aandoeningen zijn min of meer rasgebonden.

Verschillen in cultuur en stam kunnen wel conflicten opleveren. Wij, hier in Nederland, hebben veelal het vooroordeel dat vrouwen gelijkwaardig zijn aan mannen. De voorzitster van Man, Vrouw en Maatschappij, daarentegen, had kennelijk het vooroordeel dat vrouwen veel beter zijn. Ik herinner me in elk geval een bijeenkomst waar ik kennis maakte met deze club. De voorzitster maakte haar gehoor, voornamelijk uit vrouwen bestaand, duidelijk dat er in haar optiek drie soorten mannen waren: 

1. grove egoïsten die hun vrouw onder de plak hielden, 

2. slappelingen die alles van hun vrouw accepteerden, en

3. begrijpende types, die beweerden dat ze hun vrouwen respecteerden, maar ze in feite ook onderdrukten en hen zich niet lieten ontplooien.

Zo ongeveer klonk haar oordeel. Alle drie soorten mannen waren miserabel. Je moest er dus zo gauw mogelijk vanaf zien te komen. Ik besefte na deze oratie dat ik zelf, als man niet thuis hoorde bij deze organisatie.

Bij sommige culturen hoort het vooroordeel dat mannen beter zijn dan vrouwen. Ook zijn er culturen waarin de vrouwen het voor het zeggen hebben. Mensen met een verschillende afkomst in dit opzicht hebben vaak moeite om elkaars vooroordelen te accepteren. Elk houdt zijn eigen vooroordelen voor superieur.

In mijn werkzame leven heb ik nogal wat mensen van verschillende rassen ontmoet. Met de meeste mensen kon ik het aardig goed vinden, afgezien van individuele verschillen. Een Indiaan in het binnenland van Suriname drong er erg op aan dat ik weer een mis zou opdragen in zijn kerk. Dat was al jaren niet meer gebeurd. Aangezien ik geen katholiek ben en het ceremonieel van missen niet ken, heb ik tot mijn spijt beleefd moeten weigeren. Ondanks een lichte aarzeling, omdat de man het kennelijk zo fijn zou vinden als ik het wel zou doen.

In Afrika heb ik de intense haat van leden van de ene stam tegenover die van een andere stam waar kunnen nemen. Ik kon het verschil niet zien, maar voor de mensen zelf was het overduidelijk. Geen wonder dat ze elkaar ook nog wel eens slaaf hebben gemaakt, denk je dan. Blanke Europeanen lijken nogal op elkaar en hebben ook stammenoorlogen gevoerd. Die konden zelfs tot wereldoorlogen uitgroeien. Zelf zien ze zich niet als leden van een stam, maar als die van een volk. Alsof dat een groot verschil uitmaakt.

In een land als Trinidad was er een dertig jaar geleden, net als elders in het Caraïbische gebied, een grote tegenstelling tussen de twee grootste bevolkingsgroepen, afkomstig uit Afrika en India. De meeste mensen gedroegen zich allerplezierigst tegen me. Maar één keer werd ik door een donkere vrouw die toevallig een paar meter van mij af stond met kennelijke afschuw uitgescholden voor Honky. We kenden elkaar niet en hadden geen enkel contact gehad. Ik was verbaasd door deze eruptie van haat, maar kon me niet beledigd voelen. Ik wist dat het een scheldwoord voor blanken was, maar associeerde het woord vooral met honky tonky piano’s en muziek.

Als je mensen persoonlijk kent, dan vergeet je de kleur van de ander en die van jezelf. Culturele verschillen blijven wel. In ex-Britse koloniën heb ik altijd een persoonlijk contact gehad met de mensen waarmee ik samenwerkte. Je kwam ook bij ze thuis en kon er bevriend mee raken. Het eten in hotels en restaurants was meestal zeer matig en soms zelfs miserabel. In ex-Franse koloniën, hoe arm ook, was er goed verzorgd eten en kon je in elke supermarkt champagne en tien soorten kaas uit alle windstreken kopen. Eén restaurant in Haïti werd door Franse kennissen geroemd vanwege zijn voortreffelijke soesjes: profiteroles au chocolat. Inderdaad uitstekend. De meeste gewone mensen in dat land waren al blij met een magere boterham. De persoonlijke contacten met de mensen waarmee ik samenwerkte waren afstandelijk. Je kwam niet bij ze thuis.

Zelf hoor ik bij de "Blanken". Sinds vrij kort is het mode om dat van oorsprong Franse woord te vervangen door het Engelse "Witten". Ik heb ergens commentaar gelezen dat deze groep helemaal niet wit zou zijn, maar roze. De Amerikanen noemen ons Caucasians. In de vorige eeuw kon je, ondanks alle gelijkenis, als lid van een subgroep vermoord worden door de Duitsers.

Van racisme gesproken. Hebt u, lezer, er ook zo’n hekel aan om slecht behandeld te worden?

Van welk ras u ook bent…

Nero M. Zwart                                                                                                                                              Oosterbeek, september 2020